همه ی چمن زارها به آفتاب
ناسزا می گویند:
ارزش درختان از شماست سایه ها!

بیزارم از روان های باریک
به گمانم
هیچ نیکی و بدی بر آن نمی ماند.!

چند شبه که آسمون رو تو اتاقم راه  نمی دم .پرده ها رو کشیدم و یه پیله تنهایی دور خودم کشیدم . در واقع خودم رو تو خودم حبس کردم لب به چیزی هم نزدم . اما دیشب پسر همسایه همه تنهائیهام رو از من گرفت . توپ فوتبالش سد میان من و آسمون رو شکست . باد به تن بی رمق پرده چنگ زد و ماه فورا خودش رو به داخل اتاقم انداخت . دونه دونه ستاره هایی رو که به آینه اتاقم هجوم آورده بودن کندم و ریختم بیرون .
اما اونا باز اومدن تو ...تو دلم به پسر همسایه بدو بیراه گفتم :این وقت شب چه موقع بازیه ؟
... خسته شده بودم .شاید این را پسر همسایه از چشمام خونده بود.ظرف غذا رو جلو کشیدم .اتاقم پر شده بود از ستاره.
ماه از سقف اتاقم آویزون شده بود ...انگار مدت حبسم به پایان رسیده
 
پ.ن:بدون ستاره و ماه ...آسمون و زندگی به هیچ نمی ارزه ...شاید پسر همسایه هم می خواسته همین رو بگه...